Vergankelijkheid en de sportschool

Halverwege een gesprek met mijn vrouw valt onze oudste zoon het huis binnen, terug van een work-out bij de sportschool. Mijn vrouw en ik zijn in gesprek over dood en vergankelijkheid. Best wel beangstigend om te beseffen dat je dood gaat. Ooit. Je weet niet eens wanneer. Waarom zou God de dood in ons leven hebben gebracht? Mijn vrouw leest momenteel een boekje van Anselm Grün over de dood. Zoals we gewend zijn van Grün benadert hij dit onderwerp op een frisse en voor ons nieuwe manier. Zo komt mijn vrouw met de vraag: is het sterven ontstaan bij de zondeval of was die ervoor ook al?

Onze zoon maakt ondertussen zijn maaltijd klaar die standaard volgt op zijn bezoek aan de sportschool. Hij luistert vanuit de keuken naar ons gesprek. “Waarom zou je het hier over hebben?” vraagt hij zich hardop af, tikje verontwaardigd. “Ik houd me daar totaal niet mee bezig, met vergankelijkheid.” licht hij toe. “Ik ben aan het studeren en werk aan mijn lichaam. Ik heb niks met vergankelijkheid.”

Het gaf ons gesprek een boost, eerlijk gezegd. Onze zoon denkt weliswaar niet aan vergankelijkheid als hij zijn spieren wil laten groeien, maar hij maakt er ondertussen dankbaar gebruik van. Denk aan alle biologische processen die hem sterker maken. In ons lichaam sterven continu cellen af om plaats te maken voor nieuwe. Zonder sterven, geen nieuw leven. Onze stofwisseling is gebaseerd op vergankelijkheid. Kracht en groei dankzij vergankelijkheid.

Een van de diepste geheimen van schepping is onze herkomst: stof. We zijn gemaakt uit stof, dode stof! We zijn pas mens geworden door Gods scheppingswoord. We zijn pas levend geworden nadat God in Adams neus blies. Was Adam vergankelijk vanaf het begin? Jazeker. Hij had een vergankelijk lichaam, hij had tanden om te vermalen, spijsvertering om te verteren en een stofwisseling om zijn lichaam op kracht te houden. Processen die doortrokken zijn van dood en vergankelijkheid. Vergankelijkheid is de basis van ons bestaan. Zonder dood geen leven.

Stel je eens voor dat je vergankelijkheid als een hoger doel zou zien! Dan zou je naar vergankelijkheid streven in plaats van naar groei. Klinkt gek! Je zou je aardse zekerheden kunnen loslaten, alles waar je aan hebt gewerkt, alles waarvoor je leeft hier op aarde. Als je daarvan de vergankelijkheid beseft -zelfs omarmt-, kom je weer dichter bij God. Je ‘vergaat’ in het vertrouwde bijzijn van God. Telkens als jij ‘vergaat’, schept Hij je opnieuw en Hij ademt weer nieuw leven in je.

Is God de Schepper van vergankelijkheid? Zou dat kunnen?

2 reacties op “Vergankelijkheid en de sportschool

  1. Mooi gesprek!

    In 1 Korinthiers 15 staat het ook al zo mooi:

    “Alzo zal ook de opstanding der doden zijn. Het lichaam wordt gezaaid in verderfelijkheid, het wordt opgewekt in onverderfelijkheid;
    Het wordt gezaaid in oneer, het wordt opgewekt in heerlijkheid; het wordt gezaaid in zwakheid, het wordt opgewekt in kracht.
    Een natuurlijk lichaam wordt er gezaaid, een geestelijk lichaam wordt er opgewekt.”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *