Uit onverwachte hoek

Wat doe je als je vastloopt in een belangrijk gesprek? Je komt niet meer op de juiste woorden. Eigenlijk voel je je niet op je gemak, maar dat wil je niet laten merken. Je praat zo rustig mogelijk door. Je hoopt op een goede ingeving, maar het denken wordt steeds warriger. Op den duur kun je het niet meer verbergen. Je begint te hakkelen, te blozen, geïrriteerd te reageren. Soms gaat het zelfs nog verder bergafwaarts. Je paniek groeit.
Dit is wat een cliënt van mij regelmatig meemaakt in contacten met collega’s en klanten. Hij is een goede vakman, maar het komt er in onprettige gesprekken niet uit. Dan blokkeert hij. Hij verliest dan contact en tijdelijk zijn vakmanschap.

Tijdens onze coachgesprekken gebeurt het ook regelmatig dat hij blokkeert. Gelukkig maar, want dan kunnen we er samen ervaring mee opdoen en er rustig naar kijken. Ik merk als coach dan aan den lijve hoe moeilijk het is om contact met hem te leggen, juist in die momenten. Voor mij ook best wel frustrerend. Het raakt bij mij ook een snaar: ik wil mijn werk goed doen, vanuit contact. Al pratend komen we toch steeds dichter bij de kern: contact maken is spannend en risicovol. Zeker als het gaat om persoonlijk contact. Mijn cliënt praat honderd uit ….. zonder echt contact met mij te maken….

Op een gegeven moment gebeurt er iets onverwachts. Op het eerste oog iets onbelangrijks, omdat het niet over een werksituatie gaat. Mijn cliënt vertelt hoe hij de dag ervoor contact maakte met een baby van enkele weken. In een paar zinnen zie ik het helemaal voor me. Hij doet het voor, hoe hij de baby vasthoudt, hoe hij naar het kind kijkt, hoe het kind onmiddellijk reageert met een stralende glimlach. Mijn cliënt straalt ook als hij het vertelt. Hij kijkt me recht in de ogen. Het is de eerste keer dat ik zijn ogen zo lang kan zien. Het raakt me. Contact!! Veelzijdig contact. Met de baby, met zichzelf, met mij. Dit is de kern. Met deze ervaring laat mijn cliënt zien en voelen waar het om gaat en van waaruit communicatie met klanten en collega’s ook moet starten: contact.

Ik was hier nooit op gekomen. Mijn cliënt ook niet. Dat maakt het bijzonder: het onverwachte, of zoals ik het zie: dat wat van God komt. God brengt gebeurtenissen en mensen bij elkaar. Hij geeft mijn cliënt een ervaring (contact met een baby), waarvan hij zelf de waarde niet volledig ziet. En Hij laat mij die waarde juist wel te zien. En Hij brengt ons bij elkaar om de puzzelstukjes op zijn plaats te leggen. Ik dank God voor zijn Hand in ons leven.

P.S. In contact zijn met een baby verschilt in veel opzichten met een zakelijk gesprek tussen volwassenen. En toch zijn er ook overeenkomsten. Misschien is dit een leuk onderwerp voor een volgende blog.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *