Ontvormen

Ontvormen?!
Dat woord bestaat toch helemaal niet! Dat was mijn eerste gedachte. Het lijkt zo tegenstrijdig in zichzelf, ‘ont’ in combinatie met ‘vormen’.
Voor mij was het nieuw. Voor Lex Boot was het duidelijk niet nieuw. Hij gebruikte het woord in een lezing die hij hield bij de Vereniging van Christencoaches. Je kon merken dat het voor hem een vertrouwde term was. Hij had het over ontvormen in de zin van omvormen van de ziel. Omvormen in God. Even later in zijn lezing komt er nog zo’n mooi woord voorbij: ontbeelden. Het slaat op het ontbeelden van God. Kunnen we eigenlijk wel zonder beelden en vormen? Dat zal niet gemakkelijk worden denk ik. Maar wat zou het opleveren?

Dit levert het op: een beeldloze God, een God die zich graag op die manier kenbaar maakt. Hoorbaar en beeldloos. Schokkend, te moeilijk. Onze ontsnappingpogingen zijn talloos. Continu maken we beelden van God …die niet kloppen. Het lijkt een verslaving. Zou het lukken om ooit helemaal af te kicken? Hoe hecht zou het contact met God dan kunnen worden?
En het ontvormen? Wat zou dat op kunnen leveren? Dit gaat niet over God, maar over de ziel van de mens. Wil God dan een vormeloos bestaan voor ons? Of een vormeloze ziel? Nee, dat niet. God wil de mens niet vormeloos maken, denk ik. Hij nodigt ons uit om onze vorming uit handen te geven aan Hem. Dus het ontvormen gaat niet over wat God doet, maar wat wij mogen laten gebeuren. Ontvormen geeft meer iets weer van het uit handen geven van ons eigen vormingsproces. Niet zelf willen vormen, maar het aan God overlaten. En dan in zo’n sterke mate dat het uit-handen-geven ‘ontvormend’ wordt. Dit is wel iets anders dan loslaten of kapot maken. Ik geef mijn leven, mijn tijd, mijn levensloop, mijn beslissing, mijn zorg uit handen aan de beeldloze God.

God laat Zich horen en dan ontstaat er een vorm.
God laat mij horen en dan krijg ik vorm.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *