Bijvangst

Een paar weken geleden ontmoette ik een man op een verjaardag van een vriend. De man was een onbekende voor me. We kwamen met elkaar aan de praat. Na ons gesprekje nodigde hij me uit bij hem thuis. ‘Hmm, daar zou ik niet direct aan gedacht hebben, eerlijk gezegd’, dacht ik bij mezelf. ‘Hij is een heel ander type dan ikzelf.’ Tegelijk was ik wel nieuwsgierig. Ik ging op de uitnodiging in.

Zo gezegd, zo gedaan. Gisteren belde ik aan bij zijn huis. Hij deed open in korte broek en een dunne blouse (buitentemperatuur 8 graden, schat ik). Hij leidde me buitenom naar een soort opgeknapte schuur in zijn tuin. Na een warme ontvangst met koffie en koek, vroeg hij me: ‘Waarvoor zouden we elkaar ook weer ontmoeten?’ – ‘Uhhh… je nodigde me uit, omdat je me beter wilde leren kennen, of zoiets’, antwoordde ik aarzelend. De onwennigheid loste snel op. Hij begon me vragen te stellen en bleek belangstellend te zijn. Heel anders dan tijdens onze eerste ontmoeting, toen hij veel meer over zichzelf vertelde. Mijn hart opende zich voor deze man, die zo begaan bleek te zijn met armen en misdeelden in zijn eigen stad. De ontmoeting werd heel persoonlijk. Ik leerde in een uurtje veel over hem en over mezelf. Hij kon zich verdraaid snel verplaatsen in mij. Dat ben ik niet zo gewend. Ik ben daar wat verrast over, omdat hij zo anders lijkt dan ik.

Deze man vertelde me gisteren hoe het is om je te richten op de ander.
Geen handigheidje of iets dergelijks. Gewoon, onbekommerd, eigenaardig.

Ik vroeg hem op de man af waarom hij zich zo om anderen bekommert.
– ‘Omdat dit goed is voor iedereen. Niet alleen voor de ander, maar ook voor jezelf.’
– ‘Dat is dus eigenbelang’, reageerde ik.
– ‘Nee hoor’ antwoordde hij, ‘dat stukje is geen eigenbelang of egoïsme, maar bijvangst. De ander is je vangst en je eigen geluk bijvangst.’

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *